Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ Β. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Μια γενική θεώρηση
Επειδή λοιπόν οι εκλογές, αν δεν ξυπνήσει στραβά η Μάρκελ, θα πραγματοποιηθούν με τον λαό να «στοιβάζεται» ανάμεσα σε μπλε, πράσινους και κόκκινους κόκκους, ως απορρυπαντικό που θα πλύνει τα βρώμικα του πολιτικού συστήματος, νομίζω πως μια γνώμη που θα μπορούσε να αποτελέσει μέτρο στην επιλογή του καθενός και της καθεμιάς είναι η παρακάτω θέση:

Εμείς οι Έλληνες, εμείς οι Ελληνίδες, αν νομίζουμε πως έχουμε κάποια αιματολογική συγγένεια με τους αρχαίους Έλληνες, αιματολογική συγγένεια με τον πολιτισμό που μας κληροδότησαν, δεν μπορούμε να είμαστε “Αριστεροί”, Δεξιοί”, “Ιμιτασιόν” αλλά ΕΛΛΗΝΕΣ.
Αυτή η Πατρίδα ανάμεσα μας ψάχνει τα παιδιά της, εκείνα τα γνήσια παιδιά των Ελλήνων που δεν λένε πρώτα η σωτηρία του ευρό, πρώτα η Ευρωπαϊκή Προοπτική, πρώτα οι σύμμαχοι, πρώτα οι δανειστές, πρώτα το κεφάλαιο και μετά η Πατρίδα σαν γη και στο τέλος ο λαός.
Αν σε αυτή την πεμπτουσία του Ελληνικού Γένους, του Ελληνικού Έθνους την συνέχεια και την ετερότητα μας, δεν βρούμε ούτε Πατρίδα, ούτε Πολιτισμό, ούτε Έλληνες τότε είμαστε άξιοι να μας καθορίζουν οι άλλοι τι Είμαστε και ποιοι Είμαστε.
Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως όταν οι «πολιτικοί» μας λένε, «αν ο λαός είναι αντίθετος με όλα αυτά και αν δεν τα επιδοκιμάζει, μπορεί να το δείξει με την ψήφο του», να θυμόμαστε πως όταν κρίνουμε το έργο μια κυβέρνησης ή μιας συγκυβέρνησης, δεν κρίνουμε μόνο τα πρόσωπα αλλά και τους νόμους που ψήφισαν.
Αν υπήρχε πράγματι Δημοκρατία σε αυτή την χώρα που την γέννησε, τότε θα ήξεραν και οι πολιτικοί και ο Λαός ότι κάθε Νόμος, κάθε συμφωνία, κάθε διάταξη, κάθε απόφαση, αφού θα καταδικαζόταν από την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος αυτομάτως θα έπαυε να ισχύει.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, συγκριτικά με το αρχαιότερο όλων των σύγχρονών του πολίτευμα, ότι στην Δημοκρατία ό λαός συμφωνεί τους νόμους και επιλέγει τα πρόσωπα που θα επιβλέπουν την εφαρμογή τους.
Αν υπήρχε δημοκρατία, τότε ο λαός δεν θα έβγαινε στους δρόμους να διαδηλώνει, ούτε και να φιμώνεται αν ο λόγος του δεν ταυτίζεται με τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης.
Αν όσοι υποστηρίζουν την αναγκαιότητα των κινημάτων – από κάπου και κάπως πρέπει να ξεκινήσει κανείς - ως προπομποί μιας οικοδόμησης της Δημοκρατίας ως οικονομικό και κοινωνικό πολιτικό σύστημα, οφείλει να βρει διόδους σύνδεσης του αρχαίου μας πολιτισμού με την σημερινή υπόστασή μας, να προβάλει την ετερότητα μας και να επεξεργαστεί εκείνη την θεωρία ως ιδεολογία Δημοκρατίας ανταγωνιστικά προς κάθε άλλη ιδεολογία που οι ρίζες τους βρίσκονται έξω από την Ελληνική ετερότητα και τον Ελληνικό πολιτισμό
Σε μια τέτοια κατεύθυνση πρέπει να ενθαρρύνουμε κινήσεις και κινήματα, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς τα εμπόδια του πρότερου πολιτικού βίου, διεκδικώντας μια συνεχή παρουσία λόγου και δημιουργίας παραδειγμάτων που θα δοκιμάζουν και τις αντοχές των άλλων ιδεολογικών ρευμάτων, των άλλων πολιτικών συγκροτήσεων αλλά και του ίδιου του λαού.
Ο διαχωρισμό των Ελλήνων σε Δεξιούς, Αριστερούς ή Κεντρώους αποτέλεσε το στερέωμα πάνω στο οποίο πάτησε ένας εμφύλιος, πάτησε ένα σύστημα, διαμόρφωσε ένα έκτρωμα που λέγεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία, οδήγησε έναν λαό στην εξαθλίωση και ένα πολιτικό προσωπικό στην χλιδή και στο φασισμό.
Να μην ξεχνάμε πως ο Ελληνικός λαός έμαθε να είναι Ελληνικός επειδή έτσι τον έμαθαν χωρίς ο ίδιος ποτέ να το επέβαλε. Ακόμα και σήμερα αυτό ο λαός εξακολουθεί να παρουσιάζεται εκτός Ελλάδας με το παρωνύμιο GREEK. Ακόμα και τα τραγούδια μας όταν αναφέρονται στον ελληνικό λαό κάνουν αναφορά σε έναν άλλο λαό του Ρωμιούς. Δηλαδή στους Ρωμαίους του Μεγάλου Κωνσταντίνου και των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων όταν η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας τους μετακινήθηκε από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη.
Όμως σε αυτή την χώρα, με αυτό το Πολίτευμα ο λαός δεν επικυρώνει ή δεν απορρίπτει ούτε τους Πολιτικούς ούτε τις αποφάσεις τους. Απεναντίας έχει μια επιλογή:
Να υποδεικνύει τον επόμενο ή τον υφιστάμενο να κάνει ότι του καπνίσει χωρίς ο λαός να έχει κανένα δικαίωμα.
Όλα τα παραπάνω αποτελούν ένα προβληματισμό ενίσχυσης της διάχυσης ενός κινήματος Λαϊκού στην Ελληνική Κοινωνία που θα στόχευε στην παραγωγή παραδειγμάτων Δημοκρατικής συγκρότησης των τοπικών κοινωνιών, ώστε μέσα από την δράση αυτή να παραχθεί συνείδηση Δημοκρατίας και ως ιδεολογία και ως οικονομία και ως κοινωνία.
Σε μια τέτοια πορεία ούτε αποκλεισμοί πρέπει να προτάσσονται, ούτε και ευκαιριακές συμπράξεις πρέπει να επιλέγονται.
Δεν πρέπει να βιαζόμαστε για κάτι που ο ίδιος ο λαός δεν γνωρίζει την ύπαρξη του.
Ας προσέξουμε μην κάνουμε το ίδιο λάθος. Δηλαδή, να έχουμε ζέψει την άμαξα πάνω σε ένα γερό άλογο, να έχουμε καβαλήσει το άλογο αντί την άμαξα
και να καλπάζουμε χωρίς την βεβαιότητα ότι η άμαξα εξακολουθεί να σέρνεται από το άλογο που έχουμε καβαλήσει.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

“ΑΓΙΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ” : ΠΩΣ ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΗΛΙΘΙΟΙ

Από τότε που γεννήθηκα ακούω συζητήσεις για “επενδυτές” που έφαγαν τα λεφτά και τα έστειλαν στο εξωτερικό. Από το σχέδιο Μάρσαλ, ως τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, από τα δάνεια της χούντας στους ημέτερους έως τις κρατικές και κοινοτικές επιδοτήσεις επενδύσεων και από τα “έργα”, το χρηματιστήριο ως τα χαμένα αποθεματικά των τραπεζών και τα θαλασσοδάνεια σε ημέτερους. Για να μην μιλήσω και για πριν τον πόλεμο με τους αντίστοιχους που σκότωναν την εργατιά. Αυτούς καλούν τα υποκείμενα της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης και οι ρουφιάνοι της δημοσιογραφίας να σώσουν την χώρα ... να “επενδύσουν” ή ορθότερα να “απογδύσουν”. Για τους αγιογδύτες επενδυτές, αυτούς τους εκδοροσφαγείς των Ελλήνων φτιαχτήκαν τα “μνημόνια”, για να γονατίσει και άλλο ο λαός, για να του πιούν το αίμα φτηνά και χωρίς πολλές φωνές και όλοι αυτοί τον βιασμό, την δολοφονία, την ληστεία την αποκαλούν σωτηρία και τον βιαστή, τον δολοφόνο, τον ληστή τον χαιρετίζουν ως επενδυτή, στρώνοντας πορφυρά χαλιά και βάγια και…

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΘΕΛΟΥΜΕ “ΙΔΕΕΣ” ή ΑΛΗΘΕΙΕΣ ? (του Δημ. Καραμήτσα)

Α. ΙΔΕΕΣ ή ΑΛΗΘΕΙΕΣ ?
Είναι τεράστιο πρόβλημα για την ανθρωπότητα το να "αναγνωρίζει" και να αποδέχεται ως υφιστάμενα, πράγματα που δεν υπάρχουν, που δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Το ψέμα, το ανύπαρκτο, το διεστραμμένο, ως παραδοχή δημιουργεί μία αντίστοιχα ψευδή, ανύπαρκτη και διεστραμμένη ακολουθία συμπερασμάτων και αποτελεσμάτων. Είναι αρχαιότατη ηδιαμάχη μεταξύ των ανθρώπων που πιστεύουν στο υπαρκτό και αληθές και σε αυτούς που πιστεύουν σε αξιωματικά κατασκευάσματα (ως τα σχηματοποιούμε με την πλατωνική έννοια της “ιδέας” = το ον εκ του μη όντος). Είναι η ίδια η προαιώνια ουσιαστική αντίθεση της ελληνικής φιλοσοφίας και σκέψης ευρύτερα, αφού στην Ελλάδα για πρώτη φορά στην γνωστή ανθρώπινη ιστορία, οι άνθρωποι διέλαθαν και διέφυγαν από τις αξιωματικές ιδέες του τότε κόσμου (όπως αυτή του θεού και των ελέω θεού μοναρχών ή των βασιλέων και αριστοκρατών με “θεϊκή” καταγωγή ή “ ανωτέρων και εξουσιαστών με “θεία βούληση” ή των φυσικών φαινομένων ως αποτέλεσμα της άμε…

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ?

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ή ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ ?
Επειδή κάποιοι υπερασπίζονται ένα πολίτευμα που οι ίδιοι αποκαλούν “Δημοκρατία” ...
Οι πολιτειολογικοί ορισμοί και τυπικές διακρίσεις είναι τόσο αρχαίες και σαφείς που δεν χωρούν αμφισβητήσεις. Ανήκουν, βέβαια, στον λαό που εφηύρε το τελευταίο ιστορικά πολίτευμα και ίσως το τελειότερο: την Δημοκρατία – Λαοκρατία. Από τον δημοκράτη Ηρόδοτο στον επιστήμονα Αριστοτέλη ... . Η διάκριση των πολιτευμάτων είναι σαφής και αναφέρεται κυρίως στο πλήθος των ανθρώπων που ασκούν τις πολιτειακές εξουσίες: Μοναρχία – Ολιγαρχία/Αριστοκρατία – Δημοκρατία (με τις επιμέρους αριστοτελικές διακρίσεις και όσες μπορεί να προσθέσει κάποιος στο διάβα της ιστορίας και με την σύγχρονη επικυριαρχία του καπιταλισμού). Αφήνοντας παράμερα τις εκτιμήσεις των μελετητών του Αριστοτέλη περί του “καλύτερου πολιτεύματος” (γιατί για εμάς ο αρχαίος φιλόσοφος δεν λαμβάνει σαφή θέση, αλλά, ως συνήθως, μελετά και ορίζει), ένα είναι βέβαιο: ότι χωρίς πολλή σκέψη τόσο ο Αριστοτέλης, όσο…